Varlık Bilinci

 

    İnsanın üzerinde durduğu her yerde varlık gösterdiğini biliyoruz. Bahsettiğimiz varlığın maddi olduğunu da söylemeye gerek yoktur sanırım. Peki, manen gösterilen varlık nedir ve onu nerede görebiliriz?

    Attığın adımlar, aldığın kararlar... Var olma mücadelesi verdiğin her yer, manen gösterdiğin bir varlık bilincidir esasen. Burada kararın doğruluğunu ya da yanlışlığını tartışmıyoruz aslında. Sadece var olmasından, var olma mücadelesinden bahsediyoruz. Sözlerinin arkasında durabilmek, kararlı olabilmek, kendini dinletebilmek, belki de en önemlisi, dinleyebilmek... Tüm bunları başarmış insan, var olma mücadelesini veren, o bilinci kendinde oluşturan insandır esasen.

    Gelelim her zaman olduğu gibi madalyonun öteki yüzüne: Bu bilinci kendinde oturtamamış insana...

    Burada benim iki farklı insan gözlemim oldu. Biri, gerçekten var olmak için mücadele vermeyen, hâlinden memnun, karar almak ve onları uygulamak konusunda acelesi ve isteği olmayan, aldığı kararların altında ezilmekten korkan insan. Ki hayatın ve öğrenmenin doğal akışı hata yapmaktan geçer. Diğeri ise bu mücadeleyi verirken hayatın sadece kendisine ait olduğunu düşünüp kararlarını çevresini düşünmeden veren, bu sebeple etrafını kırıp döken insan...

    Baktığın zaman bu iki insan, birbirine zıt iki karakter gibi gözükse de ortak bir paydaları var: Varlık bilincini elde edememiş, topluma ayak uyduramamış olmaları.

    Her zaman söylediğimiz gibi insan bir yoldadır ve bu yolculuk hiçbir zaman bitmeyecektir. Bu bilinci elde etmek isteyen insanın, yolu neresi olursa olsun, adım atması, kendi varlığını kendi içinde sorgulayıp gideceği yolu seçmesi gerekir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaşam Var Oldukça Var Olan Şey.

​ İnsanlık var olduğundan beri iki uca saklanmış sevinç ve keder… Yaşam var oldukça var olan ölüm… Doğarken ölenler, küllerinden doğanlar… İnsanın hayatında hep var olan bu yapboz parçaları, biri olmadan diğerinin anlamını bilemeyecek kadar birbirine bağlı aslında. Ölümün varlığını iliklerime kadar hissettiğim bir andayım yine. Yokluğun, çaresizliğin yükü bindi üstüme. Dilimde hiç dinmeyen o cümle: إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ… Kendini bile taşımaktan aciz olan insanın koluna girip yürümesine yardım ediyor adeta. İnsan ruhunun nankörlüğünü dizginleyen bu ayetler, isyana sürüklenen nefsin önüne bir set çekip insanı Rabbine daha da yakınlaştırıyor. Peki ölümün soğuk yüzünü en yakından gören, hisseden insan Ne yapmalı? Ne yapıyor? Önce “ne yapmalı?” sorusuyla başlayalım. Ölümün evine uğradığı, ocağını söndürdüğü o insana telkin edilen tek bir şey var: Sakın isyan etme. İsyan ne demekti? Ölüm karşısında ne söylerse isyan etmiş olurdu? Bu soruların içinde debelenen insandan ...
Devamı

Dünyayı Fazlaca Seven Müslüman

​ Ahir zaman dedikleri zamanda dünyaya gelmiş her Müslüman'ın kalbinde olan vehn duygusu... Tüm zamanların dini İslam'ın ve tüm zamanların peygamberi Hz. Muhammed (sav)'in bize yıllar önce bildirdiği toplumsal bir duygu durum hâli. Toplumsal diyorum; çünkü kelime kökeni itibarıyla kişiye atıfta bulunduğu kadar toplumu da anlatır bize. Vehn duygusunun pratikteki karşılığı, Müslümanların iki yüz yıldır üstünden atamadığı bu ölü toprağıdır aslında. Tarih boyunca İslam / küfür dengesi zaman zaman değişmiş; güç yüzyıllara göre taraf değiştirmiştir. Fakat hiçbir zaman şimdilerde olduğu kadar ağır ve uzun süreli bir yenilgiyle karşılaşmamıştır İslam. Bin yılın yenilmez Müslümanı, yenilgiyi boynunda bir urgan gibi taşır hâle gelmiş. Fakat son yıllarda çok daha ağır bir imtihanla karşı karşıya geldik. Vehn duygusunu içinde taşıyan Müslümanlar adeta bu duyguyla yaşamayı öğrenmiş; ondan kurtulmak, küllerinden doğmak yerine bu duyguyu kendi yararına nasıl çevireceğinin yollarını arar o...
Devamı

Bir Duyguyu Yaşayabilme Nimeti

 Boşlukta sürüklenmek ne demekti? Herhangi bir duyguyu gerçekten yaşayamamak, hüznü bile hissedememek ne demekti?.. İşte ömrümün belki de en güzel yılları olabilecek yaşlarımı anlatan o iki cümle. Bu öyle bir zaman ki tek bir tarihte takılı kalmış, yıllar akıp gittikçe yerinde saymış. Renkler solmuş, gözyaşları bile siyah yerine gri akmış. Herkesin acıyla savaşı farklıdır. Kimi gülümser, kimi karşısına dikilip korkusuz bakışlar atar. Kimisi de benim verdiğim savaşı verir… Yokmuş gibi davranır. Hislerini bir kenara bırakır, sanki hiç var olmamışlar gibi. O küçük aklımla kendimi böyle korumuşum. “Hislerim canımı yakıyorsa hissetmem, olur biter” demişim. Nereden bilebilirdim küçük kalbimin aldığı bu kararın ömrümden 8 yıl çalacağını… Ben yok saydıkça hüznüm arkamdan bakmış. Beni hiç bırakmadan sessizce beklemiş. Onu yaşamamı ve sonra da hayatıma devam etmemi istemiş. Artık hissediyorum kalbimin yangınını. Hissettikçe fark ediyorum: Üzülebilmenin bile bir nimet olduğunu… Sahi… B...
Devamı